سخنان درمورد شهید مزاری بزرگ

آنها هم نمی دانند که کجا و چی انجام دهند

شاید همه خود را در گردآب گم کردند و دنبال چاره ای می سنجند ولی...

به نظر میرسد چاره ای ندارند با هر بار دست زدن به عمق آب میروند

بابه! بابه ی من، با نبودن ات همه جا تاریک است

شب ها به دنبال هم می آیند نه آفتابی و نه روشنایی سراغ ما را میگرند

بابه، فرزندان ات، چشمان اش ترا می جوید و گوشهایش در انتظار شنیدن صدای وحدت -

همپذیری و عدالت اجتماعی توست

دیگر کس ی نیست صدایت را تکرار کند و به فرزندان ات برساند، به نظر میرسد همه گنگ و

لال شدند

بابه ! بابه ! بابه بیا گلویم را بغض گرفته ، می گریم به خدا می گریم بیا !

طاقت شنیدن فریادم را کسی ندارد

من منتظرم بابه، منتظر طلوع آفتاب ...